در باب لزوم وجود صدای زن در موسیقی آوازی، هم از دیدگاه موسیفایی و هم از نظر رعایت حقوق زنان، سخنان زیادی گفتهشده است. همچنین کسانی که صرفاً از دید شرعی به این مسأله مینگرند، دیدگاه ثابتی ندارند و نه تنها مراجع مختلف، فتاوای مختلفی در این زمینه ارائه می کنند، گاهی یک مرجع هم دیدگاه روشن و ثابتی در این مورد ندارد. به همین سبب در دورههای مختلف، برخوردهای متفاوتی با این مسأله میشود. البته ظاهراً نهادهای رسمی حکومت پذیرفتهاند که تکخوانی زن ممنوع باشد اما در مورد همخوانی زنان و شدت صدای زن در همخوانی ،فرمول مشخصی وجود ندارد.
اما همین سیاست نامعلوم و قانون نانوشته موجب شده است که گاهی در لابلای همخوانیها، صدای زنان نیز به تنهایی به گوش برسد.
بعد از صفار هرندی که وزیر فعلی ارشاد است، سختگیرترین وزیر ارشاد، میر سلیم بوده است. اما در همان زمان، موسیقی متن فیلم" گبه" - ساختهی حسین علیزاده- نه تنها مجوز گرفت، که جایزه ی بهترین موسیقی متن را در جشنواره ی فیلم همان سال دریافت کرد. در این اثر، افسانه جهانگیری (گرگینپور)، دقایقی به خواندن یک لالایی زیبا به زبان ترکی قشقایی می پردازد.
همچنین عجیبتر، موسیقی سریال "شب دهم" است ؛ تحت نظارت رسانه ای که حتی ساز را نشان نمیدهد. شرکت سروش که وابسته به صدا و سیماست، این اثر را منتشر کرد. در جلد این اثر، مهسا وحدت را به عنوان "سوپرانو" نوشتهاند (و نه همخوان) و چنین است که در لابلای صدای علیرضا قربانی، مهسا وحدت هم جایی آشکارا به تکخوانی میپردازد.
(ابتدا صدای مهسا وحدت را در "شب دهم"، سپس صدای افسانه جهانگیری را در "گبه" در یک پرونده از اینجا یا اینجا بشنوید.)
اما آیا میتوان نشست و منتظر بود که هر از گاهی چنین اشتباهی از ناظران و مسئولان محترم سر بزند تا صدای زنان اندکی بگوش خلق برسد؟
حالا تصور کنید که باید صدای سپیده رئیس سادات به واسطه ی صدای علی رستمیان حلال شود!
( قسمتی از همخوانی سپیده رئیس سادات و علی رستمیان را در " کنج صبوری"، از اینجا یا اینجا بشنوید.)