سرای مهر

بر باغ دلت جورِ زمستان چو رسید

گر دارِ تو زین بارِ گران سنگ، خمید

بر چهره بجز شادی و لبخند میار

بر باغ نگر! جان سیه و جامه سپید

من هیچ ندارم خبر از راز بهشت

از شربت و باغ و حور طناز بهشت

تا خواندی و من رها شدم فهمیدم

از حنجره ات گذشته آواز بهشت

گفتی بخورم می که فراموش کنم

گفتم سخنت چو پنبه در گوش کنم

تا دست رسد تو را در آغوش کنم

حاشا که بجز لعل لبت نوش کنم

به بیداری توانم شاد باشم

که رنگ صورتی بر چهره پاشم

چو می خوابم همه کابوس بینم

به ناخن رنگ صورت می خراشم

پدرام، ششم آبان هشتاد و نه

                                       پنجشنبه بیست و نهم مهر ماه هشتاد و نه، سوئد