سپیده رئیس سادات با شال سبز و در سوگ پرویز مشکاتیان و میهن،
با سه تار و صدای خود تصنیف سرو آزاد را در شهر ونیز ایتالیا اجرا کرد.
این تصنیف را پرویز مشکاتیان بر روی قسمتی از شعر "مرثیه ای برای
جنگل" از هوشنگ ابتهاج ساخته است. پرویز مشکاتیان در این شعر،
کلمه ی "جنگل" را به "میهن" تغییر داده است.
این تصنیف را از اینجا یا اینجا دریافت کنید ( صوتی)
و یا از اینجا ببینید
امشب همه غمهای عالم را خبر کن!
بشنين و با من گريه سر کن،
گريه سر کن
ای جنگل، ای انبوه اندوهان دیرین!
ای چون دل من، ای خموش گريه آگين!
سر در گريبان، در پس زانو نشسته،
ابرو گره افکنده، چشم از درد بسته،
در پرده های اشک پنهان، کرده بالين!
ای جنگل، ای داد!
از آشيانت بوی خون می آورد باد!
بر بال سرخت کشکرت پيغام شومی است،
آنجا چه آمد بر سر آن سرو آزاد؟
ای جنگل، ای شب!
ای بی ستاره!
خورشيد تاريک!
اشک سياه کهکشانهای گسسته!
آيينه ی ديرينه ی زنگار بسته!
ديدی چراغی را که در چشمت شکستند؟
ای جنگل، ای غم!
چنگ هزار آوای بارانهای ماتم!
در سايه افکند کدامين ناربن ريخت
خون از گلوی مرغ عاشق؟
مرغی که می خواند
مرغی که با آوازش از کنج قفس پرواز می کرد،
مرغی که می خواست
پرواز باشد...
ای جنگل، ای حيف!
همسايه ی شبهای تلخ نامرادی!
در آستان سبز فروردين، دريغا
آن غنچه های سرخ را بر باد دادی!
ای جنگل، ای پيوسته پاييز!
ای آتش خيس!
ای سرخ و زرد، ای شعله ی سرد!
ای در گلو ی آب و مه فرياد خورشيد!
تا کی ستم بر مرد خواهی کرد نامرد؟
ای جنگل، ای در خود نشسته!
پيچيده با خاموشی سبز،
خوابيده با رويای رنگين بهار نغمه پرداز،
زين پيله، کی آن نازنين پروانه خواهد کرد پرواز؟
ای جنگل، ای همراز کوچک خان سردار!
هم عهد سرهای بريده!
پر کرده دامن
از ميوه های کال چيده!
کی می نشيند درد شيرين رسيدن
در شير پستانهای سبزت؟
ای جنگل، ای خشم!
ای شعله ور چون آذرخش پيرهن چاک!
با من بگو از سرگذشت آن سپيدار،
آن سهمگين پيکر، که با فرياد تندر
چون پاره ای از آسمان ، افتاد بر خاک!
ای جنگل، ای پير!
بالنده ای افتاده ، آزاد زمينگير!
خون می چکد اينجا هنوز از زخم ديرين تبرها
ای جنگل! اينجا سينه ی من چون تو زخمی است.
اينجا، دمادم دار کوبی بر درخت پير می کوبد،
دمادم.
ه. ا. سايه - تهران،
فروردين۱۳۵۰