سرای مهر

شعر و صدای سیاوش کسرایی

از اینجا دریافت کنید

پس از من شاعری آید
که اشکی را که من در چشم رنج افروختم
خواهد سترد

 پس از من شاعری آید
که قدر ناله هایی را که گستردم نمی داند
گلوی نغمه های درد را
خواهد فشرد

پس از من شاعری آید
که در گهواره ی نرم سخن هایم شنیده لای لای من
که پیوند طلایی دارد او با من
و این پیوند روشن قطره های شعرهای بی کران ماست
ولی بیگانه ام با او
و او در دشت های دیگری گردونه می تازد

پس از من شاعری آید
که شعر او بهار بارور در سینه اندوزد
نمی انگیزدش رقص شکوفه های شوم شاخه ی پاییز
که چشمانش نمی پوید
سکوت ساحل تاریک را چون دیده ی فانوس
و او شعری برای رنج یک حسرت
که بر اشکی است آویزان
نمی سازد

پس ازمن شاعری آید
که می خندند اشعارش
که می بویند آواهای خودرویش
چو عطر سایه دار و دیرمان یک گل نارنج
که می روبند الحانش
غبار کاروان های قرون درد و خاموشی

پس از من شاعری آید
که رنگی تازه دارد رنگدان او
زداید صورت خاکستر از کانون آتش های گرم خاطر فردا
زند بر نقش خونین ستم
رنگ فراموشی

پس از من شاعری آید
که توفان را نمی خواهد
نمی جوید امیدی را درون یک صدف در قعر دریاها
نمی شوید به موج اشک
چشم آرزویش را

پس از من شاعری ‌آید
که می روبد بساط شعرهای پیش
که می کوبد همه گلها به پای خویش
نمی گیرد به خود زیبایی پرپر
نگاه جست و جویش را

پس از من شاعری آید
که با چشمم ندارد آشنایی آسمانهای خیال او
و او شاید نداند
می مکد نشت جوانی را ز لبهای جهان من
و یا شاید نداند
غنچه های عمر ناسیراب من بشکفته درکامش
و یا شاید نداند
در سحرگاه ورودش همچو شب من رنگ خواهم باخت

پس از من شاعری آید
که من لبهای او را در دهان شعرهای خویش می بوسم
اگر چه او نخواهد ریخت اشکی بر مزار من
من او را در میان اشک و خون خلق می جویم
و من او را درون یک سرود فتح خواهم ساخت

.............................................................................

پی نوشت: جواد احمدی راد در وبلاگش در مورد این شعر نوشته است: این شعر که نوعی شکایت نهفته از وضعیت کنونی شاعر است ، با نگاهی ایده آل به نسل بعد خود می نگرد ، با نگاهی امیدوار و کمی کنایه آمیز.نسلی که رنج های نسل قبل را ندیده ولی از دست رنج های او استفاده می کند و حتی یادی از نسل پیشین خود نمی کند.http://jarad.persianblog.ir/post/86